
سیستمهای قدیمی (Legacy) اغلب هنوز کار میکنند و بخش مهمی از عملیات سازمان را پوشش میدهند، به همین دلیل دست زدن به آنها ترسناک است. اما نگه داشتن آنها بدون برنامه هم ریسک دارد. این مقاله نقشهی راهی ساده برای شروع مهاجرت ارائه میدهد.
نشانههای نیاز به مدرنسازی
- هزینه و زمان نگهداری مدام افزایش مییابد.
- دانش سیستم به یک یا دو نفر وابسته است.
- اتصال به سیستمها و سرویسهای جدید دشوار یا ناممکن است.
- فناوری یا کتابخانههای استفادهشده دیگر پشتیبانی نمیشوند و ریسک امنیتی دارند.
- افزودن یک قابلیت ساده، ریسک خراب شدن بخشهای دیگر را دارد.
گام ۱: وضع موجود را بشناسید
فهرستی از ماژولها، پایگاههای داده، گزارشها و اتصالهای موجود تهیه کنید. مشخص کنید کدام بخشها واقعاً استفاده میشوند. اغلب بخشی از سیستم قدیمی دیگر کاربردی ندارد و نیازی به مهاجرت آن نیست.
گام ۲: هدف مهاجرت را مشخص کنید
هدف شما کاهش هزینه، بهبود امنیت، افزایش سرعت توسعه یا امکان یکپارچگی با سیستمهای جدید است؟ اولویت هدف، راهبرد مهاجرت را تعیین میکند.
گام ۳: راهبرد مهاجرت را انتخاب کنید
- انتقال به زیرساخت جدید (Rehost): با کمترین تغییر در کد، سیستم به محیط جدیدی منتقل میشود.
- بازنویسی کامل: سیستم از نو ساخته میشود. فرصت بهبود زیاد است اما ریسک و هزینه هم بالاتر است.
- مهاجرت تدریجی: بخشها یکییکی با ماژولهای جدید جایگزین میشوند و سیستم قدیمی بهمرور کوچک میشود. این رویکرد (معروف به الگوی Strangler) برای سیستمهای حیاتی معمولاً ایمنتر است.
گام ۴: مهاجرت داده را جدی بگیرید
دادهها معمولاً بزرگترین چالشاند. پاکسازی دادههای تکراری و ناقص، نگاشت فیلدها بین سیستم قدیم و جدید و تست مهاجرت روی نمونهی واقعی را پیش از انتقال نهایی انجام دهید.
گام ۵: اجرای موازی و برنامهی بازگشت
برای مدتی سیستم جدید و قدیم را موازی اجرا کنید و نتایج را مقایسه کنید. همیشه یک برنامهی بازگشت (Rollback) داشته باشید تا در صورت بروز مشکل، عملیات متوقف نشود.
گام ۶: کاربران را آماده کنید
آموزش، راهنمای کاربر و پشتیبانی در هفتههای اول بعد از مهاجرت، اغلب تعیین میکند کاربران سیستم جدید را بپذیرند یا به روشهای قدیمی برگردند.
جمعبندی
مهاجرت موفق یک پروژهی تدریجی و مبتنی بر شناخت است، نه یک تصمیم ناگهانی. اگر میخواهید وضعیت سیستم فعلی خود را ارزیابی کنید، کارشناسان رایان پرداز کاوش آمادهی همراهی هستند.